Dit jaarlijkse evenement zou in de loop der tijd uitmonden in zeer levendige congressen, inclusief diners en modeshows met juwelen en trouwringen. Alles golfde; bevestiging constructies of zettingen van stenen waren aan de bovenzijde zo min mogelijk zichtbaar. Ook Frank Luns had werk van kerkelijke aard gemaakt: een tweetal gespen voor het priesterlijk kleed, waarvan één kazuifelgesp werd afgebeeld. Hij werkte met afbeeldingen van foto’s, soms in goedkope druk, zoals krantenfoto’s. Zelf had Smit een grote broche laten fotograferen op een goede vriend van hem, de schilder Rob van Koningsbruggen, absoluut een ongebruikelijke en zeer persoonlijke keuze Gijs Bakker en Rob Smit werden het verder niet eens over de waarde van ambachtelijkheid, het onvoorziene in het maakproces, de waarde die bij het concept werd gelegd; en ook niet over het gladgepolijste en beredeneerde werk van de Engelse beeldhouwer en sieraadontwerper David Watkins, dat net in het Stedelijk Museum in Amsterdam te zien was geweest, en vooral niet over gevoel en andere gevoeligheden. Het goud mocht in een paar plaatjes zijn eigen kleur behouden, maar het centrale deel heeft een patroon met een zwarte grondtint waarin kleine gouden motiefjes zijn uitgespaard. Marcel Wanders ontwikkelde zich tot een van de toonaangevende Nederlandse ontwerpers van meubelen en andere producten voor het interieur, maar zou nog vaker ideeën voor sieraden uitwerken, zoals een geluidsbandje met het geluid van een tevreden knagend konijn, dat hij op 2 oktober 1997 presenteerde in het kinderprogramma ‘Klokhuis’. Met de VE s -tentoonstelling ‘Multiples, heden/verleden’, waarvan het ‘heden’ na de eerste presentatie in 1986 in het Stedelijk Museum op verschillende andere plekken in Nederland was te zien, werd het heikele thema van het seriegoed in het avant-gardesieraad weer aangesneden.
De brede en vloeiende lijnen in het bovenlijf boden el ruimte voor sieraden met een symmetrische opbouw, voor spelden in paren. De interne discussie over de toepassing van goud door de avant-garde ontwerpers leidde echter niet tot enige toenadering tot de wereld van de juweliers en fabrikanten in edelmetaal. In februari 1984 werd er in het vakblad bij de verkooptrends in de Verenigde staten een ‘tennisster’ afgebeeld, een man en echt een ster, die een veertien karaats collier in zijn open sporthemd droeg: ‘dat is pas sportief. De brede haardracht de fiere houding van het hoofd, die vereist waren om dit compliceerde silhouet in balans te brengen, gaven in de avond volop gelegenheid voor het dragen van tiara’s, oorsieraden en haarsieraden zoals kammen. Het succes van het poldermodel in politiek en economie werd bij uitstek zichtbaar in het kleine cultuurfenomeen dat het onderwerp van dit boek vormt. Het Haagse juweliershuis Bouman, ook met een Asscher als directeur, was verantwoordelijk voor de uitvoering van de monumentale armband, die bestond uit drie grote schakels, waarvan de middelste het motief droeg van de Nederlandse kroon, omlijst met de uitgeslagen vleugels van de mystieke Garuda-vogel. Daar was men geïnteresseerd in de sieraden met golflijnen van Annelies Planteijdt. Edelmetaal bleef ook op de makers een aantrekkingskracht uitoefenen.
