Het frame van de fiets van De la Haye staat permanent onder druk en spanning, ook als de fiets verder onbelast is, waardoor een uitstekend stabiele constructie ontstaat. Dit model werd door de firma Union als mogelijk commercieel te maken product opgegeven. Ondertussen zijn er weer plannen dit model met rijkssteun te gaan produceren en in de fietswinkels te krijgen. De Pederson is uit driehoeksconstructies met dunne buizen en kabels opgebouwd en wordt slechts door het gewicht van de berijder zo belast dat de kabels strak komen te staan. Hoewel technisch en optisch interessant, is dit model geenszins erg praktisch (men kan uit het zadel bijv. de straat niet bereiken en de zijdelingse stijfheid is onvoldoende). Toch is het wel aardig te zien dat deze fiets tegenwoordig door de Deense framebouwer Jesper S0lling enigszins gemoderniseerd nagebouwd en commercieel geleverd wordt. Nog een fiets die even vermeld dient te worden was de Zweedse Itera plastic fiets uit gevormd maar niet vezel versterkt plastic, die omstreeks 1980 opgang deed. Dezelfde dingen worden eigenlijk haast bij iedere fietsenbeurs door de een of andere fabrikant als prototype tentoongesteld en als fiets van de toekomst aangeprezen. Leuk idee, tenzij men bedenkt dat hier niets mee bereikt wordt dat enig voordeel brengt. Die dingen zijn zwaarder, onhandiger, en minstens even gevoelig voor storingen als de normale gebruiksfiets, al zit dan alles een beetje netter (en soms moeilijker bereikbaar) in het plastic kleedje opgeborgen. Ook dit type moet hier nog even behandeld worden, omdat het transportprobleem van de fiets nog lang niet volledig opgelost is. In principe de eenvoudigste oplossing is die waarbij het frame in het midden gescharnierd of gedeeld wordt.
Meestal werd dit principe met kleine wieltjes en een enkele dikke framebuis toegepast. Dit model was weliswaar in de jaren ‘60 en ‘70 tamelijk populair, maar had behalve het opvouwvoordeel vrijwel geen goede aspekten, want de uitvoering was vrijwel altijd vooral op de laagst mogelijke prijs afgestemd. Een heel andere weg ging Alex Moulton, die al eens in 1962 de markt voor kleinwielers op gang bracht met een origineel, deelbaar en geveerd produkt dat uitstekende rijeigenschappen had. Later werd dit ontwerp door de grote fabrikant die de rechten er voor verworven had letterlijk de grond in gejaagd door alle goede kwaliteiten ten koste van een lage prijs op te offeren. In 1985 kwam Moulton met een nieuwe fiets op basis van hetzelfde principe van kleine wielen, deelbaar frame en vering. Dit keer met een frame dat uit dunne aan elkaar gesoldeerde buisjes bestaat. Een prachtstuk, dat natuurlijk ook zijn prijs vergt. Andere oplossingen van het vouwidee gaan een andere kant op, bijv. door het frame meer als een schaar samen te klappen. Hiertoe behoren de Engelse Brompton en de Italiaanse Di Blasi fietsen. Eveneens interessant is de in Amerika ontworpen DaHon, die in Hong Kong gebouwd wordt. Ook de Engelse Bickerton, uit aluminium, is weliswaar niet al te stijf, maar toch uitstekend te rijden en door het lichte gewicht tot een werkelijk klein en draagbaar pakje samen te vouwen. Tot slot zijn nog die modellen te noemen die meer op een gewone fiets lijken.
